Start In China

We zijn vorige week teruggeweest naar SEG om de videokaart te ruilen, maar die hadden ze toen niet op voorraad (kan gebeuren). Ik ging echter flink twijfelen aan de betrouwbaarheid van de winkel toen men zei dat ze de koeler eraf wilden halen omdat die te vies zou zijn. Nou heb ik een Leadtek A6600GT AGP videokaart die drie weken zn werk heeft gedaan. In drie weken komt er niet zoveel stof op, dus het is echt een ***-verhaal. Ze gaven als reden op dat ze door de ‘vieze’ koeler de videokaart niet meer zouden kunnen doorverkopen. Lijkt me logisch, want dat ding is hardstikke verrot (dat hadden ze al getest zelf). Beetje dubieuze praktijken, maar het werd nog gekker toen ik de mevrouw aangaf dat we een nieuwe videokaart zouden krijgen de volgende keer. Ik vind dat natuurlijk prima, maar herhaalde vragen of ze dat even wilde opschrijven werden genegeerd. Volgens mij is mondeling ook in China afspraak, maar ik heb het liever op papier natuurlijk. Dat werd dus geweigerd. Morgen gaan we weer proberen een nieuwe videokaart te bemachtigen en als ze nu geen fonkelnieuw exemplaar geven ga ik flink moeilijk doen

“In ander nieuws”; Ik ga zeer waarschijnlijk een website ontwikkelen waarvoor ik betaald krijg. Het is flink wat werk, maar wel een uitdaging en ook leuk werk. Bovendien betaalt het beter dan artikeltjes schrijven voor Tweakers. Daarnaast ben ik gevraagd door een Nederlandse inkoper om eens langs wat verkopers van elektronica te gaan om te controleren of inderdaad geleverd wordt wat hij wil aankopen. Ook een onregelmatig baantje, maar het is weer wat anders en het lijkt me leuk om te doen.

Valentijnsdag hebben we gevierd met een westers maal: zelfgemaakte lasagne! De lasagnebladen hadden we weliswaar niet zelf gemaakt, maar de saus voor het grootste gedeelte wel. Het was erg lekker Ook de rozen vielen in goede aarde, dus de volgende dag op haar werk deed ik niet onder voor de Chinese vrienden van haar vrouwelijke collega’s. Sommigen waren uit eten geweest en blijkbaar is het romantischer om naar een westers restaurant te gaan. De restaurants spelen daar handig op in, want een ‘Lovers menu’ kwam al snel op 400 yuan. Dat is echt een gigantisch bedrag hier en al snel 1/10e van het maandloon. Nou was onze lasagne ook niet goedkoop. We hebben heel in Shenzhen moeten zoeken voordat we een supermarkt vonden die het verkocht. Uiteindelijk vonden we een grote Japanse supermarkt die veel geimporteerde producten verkocht. Onze lasagne smaakte zeker wel beter dan de gerechten in de supermarkt!

Hierbij het bewijs dat het er in ieder geval goed uitzag:

Lasagne


Tafeltjedekje


Moe, maar voldaan van het koken en eten