Hartelijk Gefeliciteerd Wouter


1 jaar


De slingers zag hij gelijk toen hij vanochtend wakker werd


Cadeautjes


Oh, een mooie auto!


Nederlandse politieauto


Klompjes en een nieuw overhemdje

Xiaoxiong heeft ook al een taart besteld die we later vandaag gaan ophalen. Morgen gaan we ook nog naar de fotograag om foto’s te maken. Nu het examen van Xiaoxiong achter de rug is, kunnen we er allemaal van genieten!

We mochten eigenlijk niet naar boven, maar in het emailtje van het consulaat stond dat we een kwartier van te voren aanwezig moesten zijn. Dus uiteindelijk toch de receptie van het gebouw weten te overtuigen. Vervolgens naar boven en Xiaoxiong kon gelijk naar binnen door een deur aan de zijkant. Ze kon daar in een apart kamertje zitten. Er was een leeg bureau aanwezig met een headset en een vingerscanner. Eerst werden tien vingerafdrukken genomen en toen ook een foto met een webcam. Vervolgens kreeg Xiaoxiong een instructiepapiertje zodat ze de procedure wist. Dat had ze echter als voorbereiding al gelezen dus ze kon snel aan de slag.

Ik wachtte ondertussen in de wachtruimte van het consulaat en - als het stil was op de gang - kon ik Xiaoxiong in de verte horen praten. Het klonk allemaal goed, dus ik kreeg er steeds meer vertrouwen in. De vragen over de Nederlandse samenleving gingen heel goed (waarschijnlijk 100% score), maar het tweede deel met zinnen nazeggen was erg lastig. Het derder en laatste deel ging gelukkig weer beter. Xiaoxiong zei dat er erg veel ruis op de telefoonlijn zat. Soort gesis de hele tijd, dat ze niet op de DVD en het oefenexamen had gehad. Daardoor kon ze het niet goed horen. Enfin, gelijk na afloop kreeg ze te horen dat ze geslaagd was, maar de exacte score krijgt ze pas over een paar dagen opgestuurd.

We zijn allebei natuurlijk blij dat Xiaoxiong het zo goed gedaan heeft. In drie maanden heeft ze Nederlands geleerd en ze is in een keer geslaagd voor het examen. Nu kunnen we echt genieten van Woutertjes eerste verjaardag!

Vandaag is het Lantaarn festival in China (15e dag van het nieuwe Chinese jaar) en wordt er weer vuurwerk afgestoken. We konden er helaas niets van zien vanwege de hoge gebouwen, maar de knallen vond Wouter toch wel leuk. We hebben hem ook een yuanxiao laten proeven (gekookt rond zacht balletje met vulling), maar dat was iets te kleverig voor hem en kreeg hij niet goed weg.

Mijn koffer is zaterdagavond ook bezorgd. Ze belden ’s middags om te vragen of ze konden bezorgen voor 8 uur ’s avonds. Om tien uur was de koffer er echter nog steeds niet, dus begon ik me wel een beetje zorgen te maken. Om half elf kregen we toch een telefoontje van de bezorger en om middernacht kwam hij langs. Dat is toch wel goede service! Gelukkig maar, want de koffer zat vol met melkpoeder en koekjes. De Liga koekjes uit Nederland vindt hij super lekker, dus het is niet voor niets geweest!

Xiaoxiong heeft gisteren ook nog een oefenexamen gedaan. We moesten daarvoor bellen met een Nederlands telefoonnummer, precies zoals in het echte examen. Het ging best goed en ondanks dat ze nog flink wat fouten maakte, slaagde ze voor dit examen. De slagingskans was 95% volgens de computer, maar Xiaoxiong verwacht dat het echte examen toch wel moeilijker wordt. Even afwachten tot woensdag. Xiaoxiong’s moeder slaapt nog steeds bij haar vader in het ziekenhuis. Woensdag komt ze toch een daagje op Woutertje passen, zodat ik met Xiaoxiong naar Guangzhou kan gaan voor het examen. Donderdag dan Wouters eerste verjaardag en hopelijk ook de dag dat de vader weer uit het ziekenhuis komt.

Op de route naar Hong Kong lang gepraat met een Russische die een paar jaar in Japan had gewerkt en nu met een aantal vrienden op toeristische zakenreis naar Hong Kong, Guangzhou en Shenzhen zou gaan. Ik zei tegen haar dat mijn website startinchina.com wel wat tips bevat voor wat er in Shenzhen te doen is. Wat bleek? Die had ze thuis in Rusland al gelezen. Super cool toch?

Xiaoxiong en Woutertje kwamen me bij Huanggang ophalen rond 13u plaatselijke tijd. Ik had zoals gewoonlijk niet geslapen in het vliegtuig dus na douchen eerst een tijdje geslapen. Rond 6 uur zijn we dan even op ziekenbezoek geweest bij de vader van Xiaoxiong. Die ligt nu in het ziekenhuis en de moeder slaapt bij hem in de kamer om voor hem te zorgen. Geluk dat ik dus nu kom, zodat ik Xiaoxiong weer kan helpen met het in bedwang houden van Wouter. Want wat een energie heeft hij en wat is hij alweer een stuk groter. Hij verstaat ook heel veel Chinees en kan door middel van gebaren een beetje communiceren. Echt ongelooflijk wat een ontwikkeling hij weer heeft doorgemaakt.

Toen hij me eerst zag was hij een beetje verlegen. Wel steeds lachen maar ook stilletjes en staren. Maar volgens mij herkent hij me toch wel en nu is hij elke keer erg blij als hij me ziet. Ik liep even uit de slaapkamer en gelijk begon hij te protesteren dat papa weer wegging. Heb hem dus maar geleerd dat ik 5 seconden wegging en met hardop tellen ging het goed. Kortom, leuk om ze beiden weer te zien. Zodadelijk lekker slapen en dan morgen voor Wouter zorgen, zodat Xiaoxiong de hele dag Nederlands kan leren.

Aan het begin van 2011 had ik nooit gedacht dat ik nu hier oliebollen en appelflappen zou eten, maar soms moet je iets nieuws doen. Het kan bijna niet anders, of 2012 gaan we nog veel meer beleven. Xiaoxiong en Woutertje komen natuurlijk deze kant op. Ik zal ook een autotje moeten kopen en we zullen een huur of koophuis moeten vinden. Kortom: een druk jaar!

Er zijn nog steeds allerlei dingen die me in Nederland opvallen. Bijvoorbeeld al die ouders die ´s ochtends rond half acht al met hun klein kinderen in de weer zijn. Op een fietszitje, in een fietsbak of achterin de auto in een zitje. Er wordt heel wat met die kleintjes afgesjouwd zo ´s ochtends vroeg! Dat zie je in China echt niet. De grootouders zorgen dan voor de kleintjes. Nu moet ik mijn ouders nog zover zien te krijgen

Ook qua werk zijn er wat verschillen. De laatste tijd ging ik elke dag als eerste naar huis bij Tencent. Dat was dan om 6 uur ’s avonds. Bij SpilGames hebben de werknemers meer vrijheid om te bepalen wanneer ze beginnen en mensen die vroeg beginnen gaan ook vroeger naar huis. Ik ben nu steeds tussen 6 en 7 uur naar huis gegaan en dan was het kantoor al grotendeels verlaten. Ik begin ’s ochtends om half negen en dan werk ik dus elke dag iets langer dan noodzakelijk, maar dat ben ik juist gewend. ’s Middags heb je bij SpilGames een lekkere lunch met salade-bar en goed brood met lekker beleg en een dag-special. Na het eten gaan we dan wel gelijk weer aan de slag, in tegenstelling tot bij Tencent waar ’s middags een pauze van 2 uur is (waar ik me overigens nooit aan heb gehouden, ik werk liever door).

Het werk bij SpilGames is leuk en ik heb leuke collega’s. Ze komen uit de hele wereld - inclusief zelfs een Chinese collega, uit Wuhan - en de voertaal is Engels. Leuk dat ik nu eindelijk alles weer kan verstaan en gewoon mee kan praten! Ook kan ik plotseling mijn mails lezen en vergaderingen begrijpen. Dat heb ik allemaal toch wel gemist in China. Het verschil in omvang tussen Tencent (rond de 20 duizend werknemers) en SpilGames (een paar honderd) is ook aan alles merkbaar: SpilGames voelt nog veel meer als een startup. Veel dingen zijn niet zo strak geregeld als bij Tencent en dat is juist leuk. Je kan veel meer bijdragen en zelf dingen regelen en verbeteren, terwijl je bij Tencent maar een heel kleine rol kan spelen. Ik werk deels met technologien die ik al kende, maar deels ook met nieuwe. Ik ben dus hard bezig om bij te leren, maar gelukkig heb ik ook al mijn ervaring van Tencent kunnen gebruiken en mijn ervaringen kunnen delen.

Kortom: het is dus heel anders, maar wel erg leuk. Het is wel minder relaxt natuurlijk: geen bedrijfsbus die je thuis aflevert en schoonouders die voor je koken. Verder mis ik natuurlijk Xiaoxiong en Woutertje wel. Vanwege het tijdsverschil en het feit dat we het beiden druk hebben op ons werk, kunnen we elkaar amper zien. Woutertje kan me ook niet herkennen via de webcam en dat is natuurlijk jammer. Ik hoop dat ze zo snel mogelijk hierheen kunnen komen. Tot die tijd stort ik me volledig op m’n werk en doe m’n uiterste best!

Wouter in het ballenbad in Coco Park




Hij deelt zijn melk met iedereen


Het is al volop Kerst in China


Kijken naar de kerstversiering


Kerstcadeautje: een rood-wit-blauwe auto

En nog wat foto´s eerder deze week:

Omhoog klauteren


Staan


Hobbelpaard

Voordat ik wegging kon hij ook al een beetje met de muziek meebewegen (Xiaoxiong en haar moeder zingen en hij beweegt dan zijn armen druk mee). Sinds ik weg ben, kan hij echter ook echt zwaaien als je byebye zegt. Hij staat nu ook rechtop zonder z´n armen, met z´n benen leunend tegen het bed. Hij kan ook met kleine autos spelen (zoals het bedoeld is). Hij lijkt zelfs wat Chinees te verstaan. Mn schoonmoeder vroeg net ´waar is papa´ en hij wees direct naar de laptop! Lief