Vandaag zijn we bij een fotograaf langsgeweest voor een fotosessie. Woutertje had drie setjes kleren: zijn eigen kleren, een smoking en een kleurige set met tshirt. Het was erg leuk en vooral de smoking stond hem schattig. Daarna zijn we weer naar huis gegaan en vanavond hebben we Wouters haar geknipt. Het was behoorlijk lang geworden, dus de tondeuse kon aan de slag. Dat vond Wouter echter helemaal niet leuk. Daarna kon hij echter in bad en dat vindt hij wel super leuk. Lekker schoppen in het water en spetteren!
De fotograaf en assistente bezig met Woutertje in smoking
De slingers zag hij gelijk toen hij vanochtend wakker werd
Cadeautjes
Oh, een mooie auto!
Nederlandse politieauto
Klompjes en een nieuw overhemdje
Xiaoxiong heeft ook al een taart besteld die we later vandaag gaan ophalen. Morgen gaan we ook nog naar de fotograag om foto’s te maken. Nu het examen van Xiaoxiong achter de rug is, kunnen we er allemaal van genieten!
Xiaoxiong is gisteren geslaagd voor het inburgeringsexamen buitenland. Nu zijn we een heel grote stap dichterbij een MVV visum voor Xiaoxiong. Ik moet nog wat papieren op mijn werk regelen en dan hopelijk kan ik eind volgende week de aanvraagprocedure starten. We zijn gisteren vroeg opgestaan en de moeder van Xiaoxiong is toen hierheen gekomen om op Woutertje te passen. Wij zijn vervolgens rond half negen met de metro naar het treinstation in Shenzhen gegaan en vandaar een trein naar Guangzhou genomen. We hadden een laptop mee, wat studieboeken en mp3-speler met oefenmateriaal. Aangezien het examen pas om half twee op het consulaat was, hebben we eerst rond elf uur wat gegeten en nog wat geoefend in een restaurant in Guangzhou. Om 1 uur nog een grote kop koffie voor Xiaoxiong en toen naar het consulaat.
We mochten eigenlijk niet naar boven, maar in het emailtje van het consulaat stond dat we een kwartier van te voren aanwezig moesten zijn. Dus uiteindelijk toch de receptie van het gebouw weten te overtuigen. Vervolgens naar boven en Xiaoxiong kon gelijk naar binnen door een deur aan de zijkant. Ze kon daar in een apart kamertje zitten. Er was een leeg bureau aanwezig met een headset en een vingerscanner. Eerst werden tien vingerafdrukken genomen en toen ook een foto met een webcam. Vervolgens kreeg Xiaoxiong een instructiepapiertje zodat ze de procedure wist. Dat had ze echter als voorbereiding al gelezen dus ze kon snel aan de slag.
Ik wachtte ondertussen in de wachtruimte van het consulaat en - als het stil was op de gang - kon ik Xiaoxiong in de verte horen praten. Het klonk allemaal goed, dus ik kreeg er steeds meer vertrouwen in. De vragen over de Nederlandse samenleving gingen heel goed (waarschijnlijk 100% score), maar het tweede deel met zinnen nazeggen was erg lastig. Het derder en laatste deel ging gelukkig weer beter. Xiaoxiong zei dat er erg veel ruis op de telefoonlijn zat. Soort gesis de hele tijd, dat ze niet op de DVD en het oefenexamen had gehad. Daardoor kon ze het niet goed horen. Enfin, gelijk na afloop kreeg ze te horen dat ze geslaagd was, maar de exacte score krijgt ze pas over een paar dagen opgestuurd.
We zijn allebei natuurlijk blij dat Xiaoxiong het zo goed gedaan heeft. In drie maanden heeft ze Nederlands geleerd en ze is in een keer geslaagd voor het examen. Nu kunnen we echt genieten van Woutertjes eerste verjaardag!
Woutertje loopt sinds vandaag een paar meter zonder ondersteuning. Erg leuk dat hij precies nu de sprong maakt van een enkel pasje naar een paar meter. Hij geeft nog steeds de voorkeur aan lopen langs de bank of kasten, maar als het niet anders kan (en als het snel moet) dan probeert hij gewoon te lopen. Ondanks dat hij regelmatig valt, doet hij het toch met veel plezier. Zoals ik in mijn vorige berichtje ook schreef, kent hij heel veel gebaren. Een gebaar voor wassen, vissen, vlaggen, slapen, kom hier, nee, lekker, doei, etc etc. Xiaoxiong probeert hem ook te leren zingen, maar dat wil nog niet zo vlotten Wel vindt hij de ‘r’ van mij reuze interessant. Hij stopt dan zn vingertje in m’n mond om te trillingen van de R te voelen. Hij zegt nog steeds alleen ‘mama’ (en een hoop ander gebrabbel). Hij snapt wel wie met papa wordt bedoeld, maar mama is duidelijk belangrijker.
Vandaag is het Lantaarn festival in China (15e dag van het nieuwe Chinese jaar) en wordt er weer vuurwerk afgestoken. We konden er helaas niets van zien vanwege de hoge gebouwen, maar de knallen vond Wouter toch wel leuk. We hebben hem ook een yuanxiao laten proeven (gekookt rond zacht balletje met vulling), maar dat was iets te kleverig voor hem en kreeg hij niet goed weg.
Mijn koffer is zaterdagavond ook bezorgd. Ze belden ’s middags om te vragen of ze konden bezorgen voor 8 uur ’s avonds. Om tien uur was de koffer er echter nog steeds niet, dus begon ik me wel een beetje zorgen te maken. Om half elf kregen we toch een telefoontje van de bezorger en om middernacht kwam hij langs. Dat is toch wel goede service! Gelukkig maar, want de koffer zat vol met melkpoeder en koekjes. De Liga koekjes uit Nederland vindt hij super lekker, dus het is niet voor niets geweest!
Xiaoxiong heeft gisteren ook nog een oefenexamen gedaan. We moesten daarvoor bellen met een Nederlands telefoonnummer, precies zoals in het echte examen. Het ging best goed en ondanks dat ze nog flink wat fouten maakte, slaagde ze voor dit examen. De slagingskans was 95% volgens de computer, maar Xiaoxiong verwacht dat het echte examen toch wel moeilijker wordt. Even afwachten tot woensdag. Xiaoxiong’s moeder slaapt nog steeds bij haar vader in het ziekenhuis. Woensdag komt ze toch een daagje op Woutertje passen, zodat ik met Xiaoxiong naar Guangzhou kan gaan voor het examen. Donderdag dan Wouters eerste verjaardag en hopelijk ook de dag dat de vader weer uit het ziekenhuis komt.
Ik ben sinds vandaag weer in Shenzhen voor de 1e verjaardag van Wouter (9 februari). Ik had een goedkope vlucht met Aeroflot gevonden. Ik had mijn bedenkingen bij de veiligheid, maar dat leek allemaal prima in orde. De stoelen zijn wel oud en uitgezakt en geen persoonlijke entertainment, maar verder zagen de twee vliegtuigen (amsterdam - moskou en moskou - hong kong) er prima uit. Ik had 1 uur overstaptijd in Moskou en dat zou genoeg moeten zijn normaal gesproken (het is immers dezelfde terminal F) maar onze vlucht uit Amsterdam had 40 minuten vertraging. Tel daar nog eens 10 minuten bij om het vliegtuig uit te komen en toen most ik dus echt de rij met de securitycheck voorbij en rennen naar de volgende gate. Daar was ik gelukkig nog wel op tijd, maar ik vreesde al voor mijn koffer. De vlucht naar Hong Kong vertrok echter ook ongeveer 40 minuten later, dus ik had nog wel hoop dat mijn koffer afgeleverd zou worden in Hong Kong. Helaas bij aankomst van de baggageband lag er al een mededeling voor mij en 4 anderen dat we naar het grondpersoneel moesten gaan. En jawel, koffer stond dus nog in Moskou. Enfin, ze zeiden dat ze die morgen zullen nabezorgen in Shenzhen. Als dat allemaal goed gaat, dan is het alleen maar makkelijker. Voordat ik ga juichen, eerst toch maar even afwachten.
Op de route naar Hong Kong lang gepraat met een Russische die een paar jaar in Japan had gewerkt en nu met een aantal vrienden op toeristische zakenreis naar Hong Kong, Guangzhou en Shenzhen zou gaan. Ik zei tegen haar dat mijn website startinchina.com wel wat tips bevat voor wat er in Shenzhen te doen is. Wat bleek? Die had ze thuis in Rusland al gelezen. Super cool toch?
Xiaoxiong en Woutertje kwamen me bij Huanggang ophalen rond 13u plaatselijke tijd. Ik had zoals gewoonlijk niet geslapen in het vliegtuig dus na douchen eerst een tijdje geslapen. Rond 6 uur zijn we dan even op ziekenbezoek geweest bij de vader van Xiaoxiong. Die ligt nu in het ziekenhuis en de moeder slaapt bij hem in de kamer om voor hem te zorgen. Geluk dat ik dus nu kom, zodat ik Xiaoxiong weer kan helpen met het in bedwang houden van Wouter. Want wat een energie heeft hij en wat is hij alweer een stuk groter. Hij verstaat ook heel veel Chinees en kan door middel van gebaren een beetje communiceren. Echt ongelooflijk wat een ontwikkeling hij weer heeft doorgemaakt.
Toen hij me eerst zag was hij een beetje verlegen. Wel steeds lachen maar ook stilletjes en staren. Maar volgens mij herkent hij me toch wel en nu is hij elke keer erg blij als hij me ziet. Ik liep even uit de slaapkamer en gelijk begon hij te protesteren dat papa weer wegging. Heb hem dus maar geleerd dat ik 5 seconden wegging en met hardop tellen ging het goed. Kortom, leuk om ze beiden weer te zien. Zodadelijk lekker slapen en dan morgen voor Wouter zorgen, zodat Xiaoxiong de hele dag Nederlands kan leren.
Het is inmiddels alweer Chinees nieuwjaar. Het jaar van het konijn is afgelopen en de draak maakt zijn intrede. Ons konijntje Wouter heeft inmiddels ook kennisgemaakt met een kip die mijn schoonouders voor het avondeten hadden gekocht. Ik krijg regelmatig foto’s en filmpjes van Woutertje, en ik kan alles dus wel volgen, maar het is toch heel anders. Hij is alweer zoveel groter geworden! Over anderhalve week ga ik gelukkig alweer naar Shenzhen voor een weekje. Xiaoxiong is nog steeds heel hard aan het oefenen voor het inburgeringsexamen bij het consulaat. Op 8 februari gaan we samen naar Guangzhou om het examen af te leggen. Het is echt heel moeilijk, maar ze doet goed haar best. Als iemand nog goede tips heeft voor de laatste twee weken, dan hoor ik het graag!
Het nieuwe jaar is net aangebroken in China. Bijna niemand viert het Westerse nieuwjaar en ook Xiaoxiong was druk bezig met het oefenen van hoofdstuk 63 uit haar boek ´Naar Nederland´. Ondanks dat ze het druk heeft, gaat ze toch goed vooruit. Nog twee hoofstukken en dan kan ze beginnen met herhalen. Eind januari kan ze tijdens Chinees Nieuwjaar ook nog een weekje oefenen en het plan is dat ze examen doet wanneer ik in Shenzhen ben (1e week februari).
Aan het begin van 2011 had ik nooit gedacht dat ik nu hier oliebollen en appelflappen zou eten, maar soms moet je iets nieuws doen. Het kan bijna niet anders, of 2012 gaan we nog veel meer beleven. Xiaoxiong en Woutertje komen natuurlijk deze kant op. Ik zal ook een autotje moeten kopen en we zullen een huur of koophuis moeten vinden. Kortom: een druk jaar!
Er zijn nog steeds allerlei dingen die me in Nederland opvallen. Bijvoorbeeld al die ouders die ´s ochtends rond half acht al met hun klein kinderen in de weer zijn. Op een fietszitje, in een fietsbak of achterin de auto in een zitje. Er wordt heel wat met die kleintjes afgesjouwd zo ´s ochtends vroeg! Dat zie je in China echt niet. De grootouders zorgen dan voor de kleintjes. Nu moet ik mijn ouders nog zover zien te krijgen
Twee dagen voordat ik uit China vertrok hebben we nog een laatste fotosessie gedaan bij een fotograaf. Afgelopen week heeft Xiaoxiong het fotoboek, de sleutelhangers en de CD met foto´s opgehaald. We vinden dat ze erg leuk geworden zijn:
Dat is een vraag die ik al verschillende keren heb gehoord de afgelopen twee weken. Het is natuurlijk een stuk kouder en al dat blonde haar en die lange mensen vallen me echt op. Ook veel mensen op de fiets, dat zie je in Shenzhen nooit. Weinig hoge gebouwen en rustig overal. Kortom: dus precies het tegenovergestelde voor Nederlanders die naar China gaan.
Ook qua werk zijn er wat verschillen. De laatste tijd ging ik elke dag als eerste naar huis bij Tencent. Dat was dan om 6 uur ’s avonds. Bij SpilGames hebben de werknemers meer vrijheid om te bepalen wanneer ze beginnen en mensen die vroeg beginnen gaan ook vroeger naar huis. Ik ben nu steeds tussen 6 en 7 uur naar huis gegaan en dan was het kantoor al grotendeels verlaten. Ik begin ’s ochtends om half negen en dan werk ik dus elke dag iets langer dan noodzakelijk, maar dat ben ik juist gewend. ’s Middags heb je bij SpilGames een lekkere lunch met salade-bar en goed brood met lekker beleg en een dag-special. Na het eten gaan we dan wel gelijk weer aan de slag, in tegenstelling tot bij Tencent waar ’s middags een pauze van 2 uur is (waar ik me overigens nooit aan heb gehouden, ik werk liever door).
Het werk bij SpilGames is leuk en ik heb leuke collega’s. Ze komen uit de hele wereld - inclusief zelfs een Chinese collega, uit Wuhan - en de voertaal is Engels. Leuk dat ik nu eindelijk alles weer kan verstaan en gewoon mee kan praten! Ook kan ik plotseling mijn mails lezen en vergaderingen begrijpen. Dat heb ik allemaal toch wel gemist in China. Het verschil in omvang tussen Tencent (rond de 20 duizend werknemers) en SpilGames (een paar honderd) is ook aan alles merkbaar: SpilGames voelt nog veel meer als een startup. Veel dingen zijn niet zo strak geregeld als bij Tencent en dat is juist leuk. Je kan veel meer bijdragen en zelf dingen regelen en verbeteren, terwijl je bij Tencent maar een heel kleine rol kan spelen. Ik werk deels met technologien die ik al kende, maar deels ook met nieuwe. Ik ben dus hard bezig om bij te leren, maar gelukkig heb ik ook al mijn ervaring van Tencent kunnen gebruiken en mijn ervaringen kunnen delen.
Kortom: het is dus heel anders, maar wel erg leuk. Het is wel minder relaxt natuurlijk: geen bedrijfsbus die je thuis aflevert en schoonouders die voor je koken. Verder mis ik natuurlijk Xiaoxiong en Woutertje wel. Vanwege het tijdsverschil en het feit dat we het beiden druk hebben op ons werk, kunnen we elkaar amper zien. Woutertje kan me ook niet herkennen via de webcam en dat is natuurlijk jammer. Ik hoop dat ze zo snel mogelijk hierheen kunnen komen. Tot die tijd stort ik me volledig op m’n werk en doe m’n uiterste best!
Inmiddels ben ik weer een weekje in Nederland. Na een lange maar goede vlucht zondagochtend heel vroeg in de koude Nederlandse ochtend geland. M´n ouders haalden me op en ik ben de hele dag wakker gebleven om gelijk in het ritme te komen. De afgelopen week heb ik allerlei praktische zaken geregeld: weer ingeschreven bij de gemeente, ziektekostenverzekering geregeld, geinformeerd bij belastingdienst etc. Verder ben ik bij vrienden en familie op bezoek geweest en dat was erg leuk. Ik heb wel een dubbel gevoel : enerzijds voelt alles heel vertrouwd, aan de andere kant voel ik me ook deels toerist. Zoveel lange mensen, zoveel blond haar, de koude lucht, iedereen op de fiets, de lege straten, de rare dingen waar men zich druk over maakt op tv etc. Ik mis Woutertje en Xiaoxiong natuurlijk ook. Gelukkig kan ik ze elke dag wel op de webcam zien en vandaag stuurde Xiaoxiong ook nog eens veel foto´s door, dus dat is helemaal super!
Wouter in het ballenbad in Coco Park
Hij deelt zijn melk met iedereen
Het is al volop Kerst in China
Kijken naar de kerstversiering
Kerstcadeautje: een rood-wit-blauwe auto
En nog wat foto´s eerder deze week:
Omhoog klauteren
Staan
Hobbelpaard
Voordat ik wegging kon hij ook al een beetje met de muziek meebewegen (Xiaoxiong en haar moeder zingen en hij beweegt dan zijn armen druk mee). Sinds ik weg ben, kan hij echter ook echt zwaaien als je byebye zegt. Hij staat nu ook rechtop zonder z´n armen, met z´n benen leunend tegen het bed. Hij kan ook met kleine autos spelen (zoals het bedoeld is). Hij lijkt zelfs wat Chinees te verstaan. Mn schoonmoeder vroeg net ´waar is papa´ en hij wees direct naar de laptop! Lief
Wel vindt hij de ‘r’ van mij reuze interessant. Hij stopt dan zn vingertje in m’n mond om te trillingen van de R te voelen. Hij zegt nog steeds alleen ‘mama’ (en een hoop ander gebrabbel). Hij snapt wel wie met papa wordt bedoeld, maar mama is duidelijk belangrijker.
